restaurants

  • Pin it! Print

    In de wulf/B&B De Rentmeesterhoeve

    Eind dit jaar sluit In de Wulf (Heuvelland-Dranouter) zijn deuren. Toen mijn man dat jammerlijke nieuws vernam reserveerde hij onmiddellijk een tafeltje. Op 1 april ll. was het zover. Voor ons de tweede keer dat we in dit bijzondere restaurant mochten eten. In tegenstelling tot de vorige keer logeerden we niet ter plaatse, maar kozen voor B&B De Rentmeesterhoeve in Reningelst/Poperinge. Een zeer goede keuze, bleek achteraf. We werden hartelijk ontvangen door gastvrouw Ann. Bij een glaasje Picon vertelde ze honderduit over wat de prachtige omgeving allemaal te bieden heeft. Ann runt deze mooi, rustig gelegen B&B met veel passie. Dat blijkt uit de vele details, het uitgebreide ontbijt, de uitstekende en verzorgde kamers. Deze mooie gerestaureerde kasteelhoeve met zijn uitnodigende vijvertuin is absoluut een aanrader en we zijn vastbesloten om nog eens terug te gaan zodat we de boeiende omgeving kunnen ontdekken.  

    DSC_0052-COLLAGE.jpg

     

    Bij In de Wulf werden we uitgenodigd om via de keuken naar het restaurant te gaan. Daar kregen we een korte rondleiding, wat altijd een feest is voor een foodie als mezelf. Het feest ging verder toen we plaatsnamen aan tafel.

    Lees meer...

  • Pin it! Print

    Mangerie Ratatouille, Maaseik (B)

    Begin januari was mijn man jarig en bij wijze van verrassing zocht ik een restaurant uit. Ik wou eigenlijk eens iets nieuws proberen en liefst een restaurant dat niet te ver uit de buurt lag. Geheel toevallig stootte ik bij Tripadvisor op Mangerie Ratatouille in Maaseik. De klantenreacties waren allemaal erg positief en de foto’s zagen er veelbelovend uit. Nog voor ik reserveerde nam ik een kijkje op hun site, daar ontdekte ik het fijnproeversmenu dat je ten laatste 1 dag op voorhand dient te reserveren. Ratatouille engageert zich namelijk voor minder voedselverlies en ondertekende het charter No Food To Waste, een nobel initiatief. 

    Lees meer...

  • Pin it! Print

    Een fijne eetervaring in Spaans dak - Oud Heverlee

     

    IMG_1135.JPG

     

    Op een regenachtige herfstavond reden we naar Oud-Heverlee, waar we hadden gereserveerd bij restaurant Spaans dak. Noch de naam, noch het historische gebouw deden vermoeden dat we in een eigentijds en verfijnd restaurant zouden terechtkomen. De omgeving is prachtig, want het restaurant ligt aan de rand van het Meerdaalwoud en is omgeven door vijvers. Het moet hier in de zomer heerlijk buiten tafelen zijn.  

    IMG_1133.JPGHet interieur oogt licht, modern en sfeervol. Een geslaagde combinatie van oud en nieuw. De witte tafels met naturel lederen lopers en goed zittende witte designstoelen geven het geheel een Scandinavische ‘look’. Het onthaal was correct en de bediening foutloos. De menukaarten waren strak en mooi van lay-out, details waar ik van houd. Wij namen plaats aan een rond tafeltje met uitzicht over de hele zaal. De tafel was strak en lichtjes eigenzinnig gedekt en het geheel vormde een leuk geometrisch spel. Het was vooral het grote pincet en het kleine glas wat me intrigeerde.

    De amuses werden geserveerd en wat ons vooral opviel was een wat kitsherig ogend oranje bloemenvaasje met daarin een rode stoffen roos, die gelijktijdig op de tafel werd gezet. Daarnaast ging onze aandacht ook naar het sardienen blik dat werd geopend.  Hierin zat een lekker op smaak gebracht bolletje tartaar van marlijn in Aziatische stijl, het andere hapje was een zachte stoverij van wild met een espuma van appel en krokante uitjes. Samen vormden ze een mooi begin. Daarnaast kregen we in het kleine glas een alcoholvrije champagne van tomaat. Zeer origineel en fris! Maar de verrassing van de avond bleek de rode roos en meteen werd het raadsel van het pincet ook verklaard.

    IMG_1137.JPGTussen de stoffen rozenblaadjes zat een lint (carpaccio) van appel, gemarineerd in rozenwater en limoen. Het was niet enkel fris, het zuiverde ook het smaakpalet en bleef lekker lang nazinderen. Mijn tafelgenoot had gekozen voor het ‘fijnproevers’ menu, terwijl ik wel wou weten wat het menu ‘zee’ te bieden had, beide met aangepaste wijnen.


    IMG_1143.JPGDe tartaar van hert en perfect gebakken eendenlever, een salade van linzen en garnituren van rode biet, gel van balsamico en croutons van peperkoek was een goed gekozen 1 ste
    voorgerecht, evenals de bijpassende Zuid-Afrikaanse wijn St. Morand ( 80% Chenin Blanc en 20% gwürztraminer). Ik kreeg in mijn glas een strakke en droge Zuid-Afrikaanse gewürztraminer  van Altydgedacht, die perfect samenging met het trio van tonijn dat op mijn bord kwam. Een keer als tataki  met zoete accenten en een crunch van zwarte olijf, ook als tartaar met twee structuren  van wilde rijst, een espuma van wasabi en, voor mij iets teveel, wakamé. De sashimi van tonijn in een Oosterse bouillon was wel een schot in de roos.

    IMG_1147.JPG

    Als tweede voorgerecht verscheen er bij mij een gebakken rogvleugel met een open ravioli van groene kool en spek, een iets te peperige olie van bonenkruid en een ongewoon , maar smakelijk sausje van jeneverbes. Het spek was niet overheersend en de jeneverbes paste perfect bij de kool en rog.  Mijn gezelschap kreeg een mooi gestoomd kabeljauwhaasje met chlorofyl van spinazie, een fijne loempia met sojascheuten en een vinaigrette van soja en sesam, die zeer harmonieus samenging met de kabeljauw. Opnieuw waren de wijnen goed gekozen, voor mij een Falanghina uit Campania (La Guardiense), naast mij een Macabeo uit Spanje (El Circo ‘Malabarista). De sommelier kent duidelijk zijn vak.

    IMG_1153.JPGBij de perfect gebakken coquille kwam een fijne mousseline van aardappel en truffel en engelenhaar van aardappel, een crème van balsamico en truffel. Het engelenhaar vond ik op zich iets te vet, maar als je het geheel proefde  kon het wel, daarbij zorgde de  Rocherolles (de 3 de
    wijn van Chateau Carbonnieux) voor de nodige ‘ontvetting’, wat hem dan weer perfect gekozen maakte.  





    IMG_1154.JPGBij de ‘fijnproever’ stond op het menu een gebakken filet van fazant met puree van gerookte knolselder, gebakken witlof en espuma van witlof,  tot hier lijkt dit een klassiek gerecht, maar het waren de stukjes kumquat, de croque van tramazine gevuld met een crèmepaté van fazant en veenbessenconfituur en de saus op basis van bruine fond, kaneel en kumquat die dit gerecht tot een hoger niveau tilde. De Ares de Merdeiros, uit het Portugese Alentejo was zacht, maar met rijp rood fruit en een frisse kruidigheid.


    IMG_1157.JPGDe gebakken filet van pladijs, die op mijn bord lag was iets te droog, ook de crème van doperwtjes was droog. De bereiding van paellarijst, gebakken pijlinktvis en gekarameliseerde chorizo was een klassiek gegeven, maar kleurrijk, de chorizostick van Ibericovarken en tartaar en espuma van mossel  maakte het dan weer wat nieuwer. Het gerecht was helaas wat aan de zware kant en voor mij het minst geslaagde gerecht van de avond. De Verdicchio van Ottavio Piersanti was wel goed.



    Het kaasnagerecht was origineel, maar ontzettend zwaar. Een kleine portie was beter geweest. Het verloren briochebrood, was gegratineerd met patachouffe (kaas), daarbij kwam een zeer frisse appelsalade met rozijnen en krokante pijnboompitjes, waar ik wel van kon blijven eten. Hierbij werd een Blonde La Chouffe triple geserveerd, een zeer mooie combinatie en leuk dat er bier of tafel kwam.

    IMG_1162.JPGHet dessert van de ‘fijnproever’  was een uitstekend en evenwichtig samenspel van verschillende chocoladebereidingen met diverse passievruchtgarnituren. Mijn nagerecht kwam op een mooie rustieke olijfhouten plank, een combinatie van witte chocoladebereidingen, een mousse, poeder en ijsparfait met allerlei sinaasappel- en wortelaccenten zoals confituur van sinaasappel, gekonfijte zeste, cake,  stukjes wortel geglaceerd in sinaasappelboter, carpaccio van wortel en een tuile en espuma van wortel. Op zich een originele en passende creatie, maar het ging me op den duur een beetje vervelen. De smaken  waren iets te eentonig en het geheel was voor mij ook net iets te zoet.


    IMG_1163.JPGWij sloten de zeer aangename en lekkere avond af met een kopje koffie en jasmijnthee en lekkere huisgemaakte versnaperingen.

    Spaans dak is een gevestigde waarde, waar de ervaring van vader Michel en de vernieuwende ideeën van zijn twee zonen voor een geslaagde en professionele samenwerking zorgen. De keuken is eigentijds, met leuke, speelse accenten en hier en daar een aangename verrassing, wat voor een heerlijke eetervaring zorgt. Het was alweer even geleden dat een chef ons nog verwonderd had en ik kan dit restaurant aan iedereen aanraden!

    Spaans Dak, Maurits Noëstraat 2, 3050 Oud-Heverlee, Tel.: 016 47 33 33, http://www.spaansdak.be, info@spaansdak.be

  • Pin it! Print

    Hof van Cleve … de ontdekking

    cleve


    Langs kronkelige, onverlichte weggetjes reden we naar één van de meest, al dan niet het meest gerenommeerde restaurant van ons land. In de verte, zagen we tegen de nachtblauwe lucht vaag de contouren van een hoeve. Het was het grootst verlichte gebouw in de omgeving en volgens onze GPS waren we in de buurt. Daar moest het zijn. We reden door de openstaande poort, parkeerden onze wagen op het binnenplein en stapten lichtelijk opgewonden binnen in het walhalla van de Belgische gastronomie. Het was niet de eerste keer dat ik op dit niveau zou gaan eten, maar wel de allereerste keer in eigen land. Eigenlijk een schande, maar het was er nooit eerder van gekomen.
     
    In tegenstelling tot de vorige keren, had ik geen verwachtingen. Het was een kwestie, van me volledig te laten verrassen. Op die manier is er zelden sprake van teleurstelling. Het enige vermoeden dat ik had, was dat het er stijf aan toe zou gaan, maar niets was minder waar. De uiterst charmante gastvrouw en het zeer professionele personeel was ongelofelijk vriendelijk, joviaal en kwam van tijd tot tijd zeer vermakelijk uit de hoek. Dit had ik absoluut niet verwacht. Het interieur was sober, maar chique en smaakvol en we kregen een fijn plekje toegewezen. Op de eenvoudig, maar onberispelijk gedekte tafels herkenden we onmiddellijk het strakke aardewerken vaasje van onze stadsgenoot Piet Stockmans, hier gevuld met oranjerode roosjes. (Later verschenen er ook brood- en boterbordjes en een zout en pepervaatje van zijn hand). De sfeer was ongedwongen en we voelden ons onmiddellijk thuis.

    Zoals dat hoort namen we de menukaarten in ontvangst, maar ik had mijn keuze thuis al gemaakt. Ik wilde alles proeven wat er maar te proeven viel en koos voor het zeven gangenmenu ‘innovatie en traditie’ of ‘de ontdekking’. De toon van onze ontdekkingreis werd meteen gezet door een glaasje Bollinger, mijn favoriete champagne, en het eerste hapje, een cannelloni van Noordzeekrab. Het was een waar genot, een perfecte opener. Licht en uiterst fris in de mond. Het smaakte naar meer en meer zouden we krijgen. Een haast ontelbaar aantal wachthapjes passeerden de revue. Eén voor één kunstwerkjes, prachtig gepresenteerd en zo intens van smaak, dat ik er stil van werd. We aten o.a. een koud soepje met scheermesjes, een kroketje van kalfhersentjes, een toastje met zalm en geitenkaas, een hapje met makreel en rode biet. Het klinkt banaal wanneer ik het hier neerschrijf, maar elk minigerechtje was zo complex en zo vakkundig uitgevoerd. Alle aspecten die de moderne keuken hoog aanschrijft waren verwerkt. De verschillende structuren en smaken harmonieerden wonderwel en het waren vooral Japanse invloeden die me opvielen. Het gebruik van miso, dashi (Japanse bouillon), zeebesjes, wakame en allerlei andere soorten zeewier. Soms vond ik die smaken iets teveel terugkomen, maar dat is dan ook het enige minuscule puntje kritiek dat ik heb, voor de rest ben ik alleen maar vol lof voor deze innovatieve en uiterst fijne keuken.

    Na de amuses verscheen het eerste gerechtje, aan de overkant van mijn tafel; Zeeuwse oester met miso, waterkers en komkommer en een oesteralternatief voor mij. Hoe vreemd het voor een foodie klinkt, ik ben alles behalve liefhebber van rauwe oesters. Het is de zilte geur en smaak die me afkerig maakt van deze delicatesse. Eigenlijk was ik van plan om me voor één keer op te offeren, maar toen me een andere optie werd geboden koos ik met veel plezier voor de rauwe vette vis, min of meer met hetzelfde garnituur als de oester. Elk pareltje, quenelletje, pureetje, sorbetje en streepje op het bord zorgde voor een ware smaaksensatie en dat ging het hele diner door. De Langoustine ‘Guilvinec’ met kerrie, verbena en gember volgde. Eerst in een koude bereiding met rauwe langoustine, daarna in een warme. Beiden zeer smaakvol en fijn, maar mijn voorkeur ging vooral naar de warme bereiding met een fijn schuimpje van kerrie en de subtiele gember en verbenatoetsen. Het derde (voor)gerechtje op rij, de mooi gebakken Sint-Jakobsvrucht ‘Dieppe’ met peterseliewortel, kastanje en comté was echt spek naar mijn bek. Minder vernieuwend als al het voorgaande, maar zo perfect in al zijn eenvoud.

    We hadden bij het menu, een aangepast wijnarrangement genomen en kregen bij elk gerecht een lekkere wijn aangeboden. Het waren geen grote Franse klassiekers, maar een mooie selectie moderne wijnen gaande van Grüner veltliner uit Oostenrijk, over Californische wijn uit Santabarbara tot Toscaanse Sangiovese uit Maremma. 

    Tegen de tijd, dat het eerste vleesgerecht verscheen waren mijn tafelgenoot en ik op een punt gekomen dat we al redelijk verzadigd waren. Het overkwam me nooit eerder in een restaurant van dit niveau, omdat de porties wel uitgebalanceerd zijn en in al hun puurheid zonder room en dergelijke zijn bereid, maar ik at ook nog nooit eerder zo een uitgebreid aantal hapjes vooraf. Begrijp me niet verkeerd, dit is absoluut geen punt van kritiek, want ik heb van elke hap genoten en de reden waarom we van de laatste gerechten enkel proefden was echt omdat we meer dan voldaan waren.

    Het ‘Iberico Bellota’ varken met wintertruffel, butternut en wilde champignons dat als eerste vleesgerecht verscheen, was een elegant bordje met de beste stukjes van het dier, elk op een andere manier klaargemaakt. Zoals bij de meeste voorafgaande gerechten kregen we ook hier een tweede bereiding in een apart schaaltje, nl. een karbonade met een korstje van Parmezaanse kaas. Opnieuw waren de smaken zeer intens en verrassend. Voordat het laatste gerecht aan tafel werd gebracht, mochten we uit een messenblok een mes kiezen dat gemaakt werd door kunstenaar Antoine Van Loocke. Ieder handgemaakt mes heeft een ander, organisch heft van een tropische houtsoort of hoorn en elk met een eigen verhaal. Dit soort details verheffen, naast een uitmuntende keuken, een restaurant tot een hoger niveau.

    Met het melklam ‘Pyreneeën-Axuria, aardpeer, witloof en citroen eindigde de warme gerechten en begon een uiterst aardige Peter Goossens aan zijn ronde. Hij bleef aan elke tafel even staan, begroete zijn gasten, informeerde naar hun bevindingen en nam welgemeende complimenten in ontvangst. Dat zou elke, zichzelf respecterende chef moeten doen.

    Inmiddels had mijn gezelschap verklapt dat ik later die avond, op zijn vraag, een bezoekje aan de keuken mocht brengen. Eigenlijk sta ik niet zo graag op de voorgrond, maar ik vond het een unieke ervaring. Later werden we door een van de obers vriendelijk verzocht hem te volgen naar de keuken, waar we vervolgens ontvangen werden door Mevrouw Goossens. Zij sprak hartstochtelijk over de creativiteit van haar man en het samenhorigheidsgevoel van het personeel. Het kan niet anders dat achter deze exquise keuken een goed geoliede machine staat, met aan het hoofd een bezielde en inventieve topchef. Trots toonde ze de verschillende afdelingen en in het bijzonder hun eigen bakkerij. We hadden eerder die avond overheerlijke, zelfgebakken broodjes mogen proeven met al even lekkere hoeveboter en bijzondere olijfoliesoorten (we konden kiezen uit zes soorten!). Het valt me telkens op wanneer ik professionele keukens bezoek, dat die relatief compact, maar zeer praktisch ingericht zijn. Deze vrijwel steriele keuken behoorde eerder tot de ruimere soort met verschillende ‘nissen’ en ‘eilanden’.

    Terug in het restaurant, was de desserttijd aangebroken. Ik had nog amper plaats voor een nagerecht, maar toch liet ik me verleiden om één dessert te laten vallen in ruil voor kaas. De meest uitgelezen kazen werden aan mij voorgesteld en toch koos ik er slechts twee, mijn favorieten; een smeuïge brie en een stukje Livarot. Wat was ik de dag erna graag terug gekomen om ze één voor één te proeven. Mijn gezelschap nam het voorziene limoendessert met yoghurt, kokos en chocolade Ivoire, een verfrissende keuze. Als afsluiter kregen we Peer ‘Doyenné met arabica, tonkaboon en vanille, afgewerkt met een beetje bladgoud. Een klassiek nagerecht, maar heel eigentijds gebracht. Ik miste misschien wel een aangepaste wijn bij het dessert en de kaas. Later volgde koffie en thee met daarbij chocolade en zoetigheden, maar die heb ik wijselijk aan mij voorbij laten gaan. Teveel is teveel.  

    Mijn conclusie:
    Nooit eerder zag ik tijdens mijn vele restaurantbezoeken zulke fijne presentaties, uitgemeten en precair alsof de verschillende componenten met een pincet waren neergelegd. Een uitgelezen selectie van de fijnste ingrediënten, terroir producten harmonieus samengevoegd met intense, wereldse smaken sieren je bord en beroeren je smaakpapillen. De vakkundigheid van Peter Goossens en zijn team zal ik in de verste verte nimmer evenaren, maar zijn keuken heeft me geweldig geïnspireerd. Het heeft mijn enthousiasme weer aangewakkerd, iets dat ik beslist kan gebruiken in mijn eigen
    kookstudio, die weldra opengaat.

    Het was een prachtige belevenis. Niet iets dat je wekelijks doet, maar iets om naar uit te kijken. Iets om voor te sparen, want goedkoop is het niet (€ 310/p.p., incl. aangepaste wijn). Toch is het elke euro waard. We gingen niet alleen naar huis met een voldaan gevoel, maar ook met een mooi boekje over Hof Van Cleve, een doosje chocolaatjes en een gesigneerde menukaart. Helaas voor jullie had ik mijn fototoestel niet bij, maar neem een kijkje op de website en je krijgt meteen een impressie.

    vorkje5

  • Pin it! Print

    Sel Gris - Duinbergen

    sel gris

    Het was eeuwen geleden dat ik nog aan onze Belgische kust was geweest en toen ik een uitnodiging kreeg om een weekend in Knokke door te brengen aarzelde ik geen moment. Het was in de eerste plaats de bedoeling om even op adem te komen, lekker uit te waaien en voor de rest gewoon genieten. Na een voormiddagje shoppen en de ene kunstgalerij na de anderen binnengewandeld te zijn werd er geluncht in het zonnetje op het aanlokkelijke terras van restaurant Alexandra.

     

    Een eenvoudig, maar smakelijk dagmenuutje met o.a. lekkere huisgemaakte garnaalkroketten, een correct glaasje wijn, prachtig weer en uiterst fijn gezelschap. Meer was er niet nodig om me in vakantiestemming te brengen. ’s Avonds aten we in ons appartement met zicht op zee, een zeer middelmatige afhaalmaaltijd van Lucy Chang. Hun veelbelovende menukaart met Aziatische specialiteiten (Thais, Maleisisch, Chinees, etc.) werd absoluut niet waargemaakt, bovendien waren ze één van onze voorgerechten vergeten mee te geven. Later die avond werd er in een gezellige loungebar genoten van een fijn gesprek en een Mojito Royale. Maar het hoogtepunt van het weekend was echter een etentje bij Sel Gris (1 ster Michelin) in Duinbergen (Knokke Heist).

     

    Na een flinke wandeling over de dijk kwamen we aan bij het redelijk onopvallende restaurant. Eenmaal binnen werden we aangenaam verrast door een mooi, rustgevend en strak interieur met achteraan een halfopen keuken achter een glazen wand. We kregen een uitstekend gedekt tafeltje toegewezen bij het raam, met zicht op zee. Bij een zeer lekker glas champagne van het huis Ayala (eigendom van Bollinger) kregen we een horentje met tartaar van zalm en sorbet van rode biet, fris en fijn. In het midden van de tafel werd een mooi uitgestald assortiment wachthapjes neergezet. Een eenvoudige lolly van meloen met parmaham, een hartelijke terrine van varkenswang en knolselderij, een praline van paling en sushi van tapioca en tonijn. De hapjes waren lekker, maar er was niets wat er voor mij uitsprong, Bovendien waren sommige dingen moeilijk te eten met de hand, vooral de praline van paling was niet stevig genoeg om vast te nemen. We kozen voor het dagelijks wisselende menu ‘Essentie en smaken’ en vonden 3 gangen wel voldoende als lunch. Aan de overkant van de tafel verscheen Ganzenlever ‘La vie en rose’, een mooi gepresenteerd bord met ganzenlever en Rabarberstructuren. Daarbij een Chenin Blanc Pentes des Coutis 2006 van Patrice Colin. Beiden werden enthousiast onthaald. De gerookte schelvis met ravioli, jonge prei, zoethout en kwartelei viel eveneens goed in de smaak. Het was een correct gerecht, de smaken zaten goed, maar het was geen wauw gerechtje. Ondanks het feit dat ik geen liefhebber van Griekse wijn ben, vond ik de Santorini 2008 van Sigalas wel lekker. Na het voorgerecht werd ons een sorbet van red bull en rode vodka aangeboden. Op zich al een verrassend gegeven, maar het werd nog origineler toen we, alvorens het bolletje ijs op te eten, een zelfgemaakte spray van rode vruchten in onze monden gespoten kregen. Ik had er aanvankelijk een beetje moeite mee, dat iemand dat bij mij deed, maar we praten er nu nog steeds over, het heeft zijn beoogde effect dus niet gemist.

    Als hoofdgerecht kreeg mijn tafelgenoot haas van lam met kruidenkorst, wortel ‘Chermoula’ en een crème van kikkererwt en kerrie. Een perfect klaargemaakt stukje vlees in een uitgelezen, lichtjes oriëntaals gezelschap. De gekozen wijn was een Merlot 2007 van Villa Marija, uit Brda Slovenië. Ik genoot van een stukje rog, lentesalade met kapperappel en rösti van mergpompoen. In mijn glas een Duitse Riesling, Nahestein 2007 van Armin Diel. Als dessert koos ik voor het kaasassortiment en mijn gezelschap ging voor de twee zoete desserts, waarvan het eerste de show stal. Onder een rokende stolp verscheen een prachtig bordje met rode vruchtenijs en frambozen. Bij de koffie en thee zochten we enkele huisgemaakte zoete heerlijkheden uit het grote assortiment dat ons werd aangeboden.

    De bediening in Sel Gris is zeer correct. Het menu wisselt dagelijks. De wijnkeuze was niet alledaags en daarom boeiend. Bij een bezoekje aan Knokke en omstreken zeker een aanrader.

    vorkje4